9 Nisan 2017 Pazar

Haftasonu Notlari

Mutluluk kelime anlamına sığmayacak kadar narin ve özel bir duygu... Portakal çiçeği festivaline gidemedim diye üzülürken saksıdaki çilekleri görünce çok mutlu oldum. Gerçekten emek vermek ve emek verdiğinde ortaya çıkan manzara insanları etkiliyor. Günümüzde herseyin tadı değişti sanki. Çocukken yediğim domatesler bugün tadına bile bakmak istemediğim bir tad oldu yada meyveler... Yaylayı biraz da bu yüzden seviyorum. Agaclarimizdan kopardigimiz kirazların, vişnelerin, eriklerin ve elmaların yerini sehirdeki meyveler alamiyor. Yayladaki her bir agacimiza çocukken senin ağacın benim ağacım diye özen gösterir yarisirdik anlamsizca. Güzel zamanlardı. Gerçek bir duygunun hatta boşluğun bile guzel olduğu zamanlardı. Dünden kalma bir rüzgar var dışarıda güneşe rağmen. Zaman kumlarıni savururken tüm üşümelere inat mevsimler kendini hatırlatıyor. Yapacaklarim birer birer birikirken Adana'ya şöyle bir bakıyorum. Bu şehri çok seviyorum. Birkaç ay sonra başlayacak olan güneşin yakıcıligina inat iyi ki bahar diyorum. Bahar özel bir mevsim, daima özlem duyulan daima sevilen...